in
droom
raak
jij
mij
aan
inviteer
je
mij
voor
reünie
in
hiernamaals
Inge Deconinck
29-05-2026
28-05-2026
Gestild (Pascale, Roberto, Maureen, Hilde, jan)
laatste gesprek
met ieder
van
jullie
was goed
het
stilt
ondraaglijke
weemoed
Inge Deconinck
27-05-2026
26-05-2026
Angst die ons vernedert
foto : Roberto Barbierato
Angst die ons vernedert.
En het gevecht geen lange
heldenzang. Een dierenangst,
sidderend en duizelend,
een redeloos bijten in leven,
hopeloos op de grens van het bestaande.
Wij,
voer
voor de ruimte,
ketting-
reactie,
kralensnoer van de zon,
wij verbeelden ons niets
meer, zien
met onze ogen niets
meer, horen
onverstaanbaar geluid,
geen geluid.
En zijn biddende huid.
Maar de wil van de laatste
dubbelganger in ons:
lichtvalk of elk ander woord,
zal geschieden. Is
geschied.
Hans Andreus
Credo
De dichters weten wat zij niet weten.
Zij spreken in hun vreemde taal;
zij gaan de dood in tot het begin;
zij ontdekken leven -
en zien de wereld aan met hun
hartstochtelijke onschuld
en veranderen de aarde
in de werkelijke aarde.
Hans Andreus
Liggen in de zon
Ik hoor het licht het zonlicht pizzicato
de warmte spreekt weer tegen mijn gezicht
ik lig weer dat gaat zo maar niet dat gaat zo
ik lig weer monomaan weer mono waas van licht.
Ik lig languit lig in mijn huid te zingen
lig zacht te zingen antwoord op het licht
lig dwaas zo dwaas niet buiten mensen dingen
te zingen van het licht dat om en op mij ligt
Ik lig hier duidelijk zeer zuidelijk lig zonder
te weten hoe of wat ik lig alleen maar stil
ik weet alleen het licht van wonder boven wonder
ik weet alleen maar alles wat ik weten wil.
Hans Andreus
In: Muziek voor kijkdieren (1951).
Lied van de wijze kinderen
Toen eerst goed een wereld op aarde ontbrandde,
waar waren de kinderen? Zij lachten
en stierven welgemoed.
Waar bleven de kinderen? Zij aten
hun buiken rond in de honingboom
en gingen varen op de vrolijke zee.
Trof de bliksem hen niet van de dood?
Welnee - zij ademden eenmaal diep
en vielen in lachen uiteen.
Hans Andreus
Voor een dag van morgen
Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de bomen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens,
ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man
alleen maar een vrouw
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.
Hans Andreus
.jpg)
25-05-2026
24-05-2026
Onomkeerbaar
luieren
in
wat
met
zorg
was
opgebouwd
is
heden
verleden
tijd
ik
woon
voorgoed
in
ruïne
Inge Deconinck
Bitter
schrijven
was
ontspanning
musiceren
ongetwijfeld
euforie
leemte
huilt
bitterste
gedicht
inge Deconinck
in
muziek
errder
euforie
gitaarsnaren
mijn
hemel op aarde
Linnen
kunst : Hilde Damman
onuitgesproken
herinnering
verbergt
zich
in
linnenkast
zij
schrijft
verborgen
scènes
uit
mijn
leven
Inge Deconinck
Gezegend
luieren
in
wat
wij
opbouwden
is
gestolen
in
brutale
nacht
dicht
bijeen
schrijven
wij
nieuw
hoofdstuk
in
gezegende
liefdesroman
.jpg)
Angst
kunst : Hans Baggen
verhuis
van
spelen
in
geluk roman
naar
huiveren
in
thriller
is
onleefbaar
Inge Deconinck
Abonneren op:
Posts (Atom)