schilderij: Lut Hauttekeete
briesje
waait
over
waslijn
kleren
fladderen
Inge Deconinck
15-08-2026
14-08-2026
Medicijn
kunst : Carla Broekhuizen
jij
was
medicijn
in
seizoenen
van
mijn
leven
oude
brieven
schreien
rouwproces
Inge Deconinck
Spiegelschrift
kunst : Anna Vellinga
jij
was
mijn
poëziebundel
sinds
jouw
heengaan
is
spiegelschrift
eenzaam
Inge deconinck
Ongehoord
Wat ik niet zeggen kan
en niet kan schrijven
zal ergens diep
toch bij me blijven
Ongehoord
maar in een lieve duisternis
verbergt zich iets
dat meer dan woorden is
toon Hermans
Pagode
nooit eerder klonk in de grote tuin
de oude gong zo zuiver
nooit eerder klonk in de grote tuin
de oude gong zo zuiver
bij de vijver zingt een wasvrouw
en water draagt stemmen van ver
aan de oever
in de warme schaduw van de pagode
tuur ik naar glinsteringen
lelies en het pas gevallen blad
eerste druppels
kringen om mijn spiegelbeeld
Wim Boeser
13-08-2026
Curve
tegenspoed
volhouden
verloopt
in
curve
het
switcht
voortdurend
tussen
lentelied
en
duisternis
Inge Deconinck
Weer gaat het vege licht der asters bloeien
Weer gaat het vege licht der asters bloeien
Weer gaat het vege licht der asters bloeien;
weer naêrt een herfst. - En dit doorhunkerd hart
waar smokend 's zomers toortse gaat vergloeien,
wordt huiverend, en mart . . .
- Ik, in wiens hand de zoele vruchten wogen
maar wie de zoen ontzegd werd van de beet;
die, naar 'k u weet, o herfstig mededogen,
me des te allèner weet;
eeuwige maaier, ik, die sneed het koren
maar nimmer voor zich-zelf de garve bond;
eindloze vaarder in zijn vochte voren
die nooit de haven vond:
weer naêrt een herfst; en weer naêrt wrang het derven
dit hart dat, hooploos, steeds verlangen kent;
dat, immer hunkrend naar dit herfstlijk sterven,
na 't wintren weet een lent' . . .
- Weer brandt mijn najaars-bloed in smeek-gebaren;
weer weent het hart waar de oude wonde schroeit . . .
- Hoe bronst het goud in de kastanjelaren!
De zilvren aster bloeit . . .
12-08-2026
Moeke
moeke jouw handen,
zo zacht en zo warm,
Gaven mij liefde,
bescherming,
een arm.
Nu zijn ze stil,
voor altijd gezwegen,
Maar in mijn hart, daar blijf je bewegen.
tekst
van
onbekend dichter
Dicht
Afscheid nemen
is met zachte vingers,
wat voor bij is,
dichtdoen
en
verpakken
in
goede
herinneringen.
anoniem
11-08-2026
10-08-2026
Och, ik weet het niet
ik weet het niet,maar besta, wees mooi.
Zeg: kijk, een vogel
en leer me de vogel zien.
Kijk, het leven is een brood
om in te bijten en de appels zien rood
van plezier, en nog, en nog, zeg iets.
Leer me huilen, en als ik huil
leer me zeggen: het is niets.
Herman Deconinck
Het kind is moeder van de vrouw
kunst : Ria Willems
Ik bloei, zei ze toen ik haar zeggen wou
dat leven bloeden is en niet te stelpen.
Ze schaterlachte, kon het ook niet helpen.
Of bloeden niet een beetje bloeien is?
En dat ze snakte naar gemis,
geluk, gelul, gelal van jongens in de straat.
Ooilam op mijn schoot, wat werd ze groot.
De lente was nog iel en zij zo blij.
Gewichtsloos liepen wij,
zo zij aan zij, en hand in hand,
zo beiden bloeiend langs de Keyserlei.
Lut de Block (1952)
De moeder en het water
kunst : Ludo Vandenheuvel
Ik ging naar moeder om haar terug te zien
Ik zag een vreemde vrouw. Haar blik was wijd en
leeg, als keek zij naar de verre overzijde
van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien
– toen ik daar stond op het gazon, pilsje gedronken
in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd
ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid –
misschien zou ’t goed zijn als nu Psalmen klonken.
Het was mijn moeder, het lijfje dat daar roer-
loos stond in ’t gras, alleen haar dunne haren
bewogen nog een beetje in de wind, als voer
zij over stille wateren naar een oneindig daar en
later, haar God. Er is geen God, maar ik bezwoer
Hem Zijn belofte na te komen, haar te bewaren.
Rutger Kopland
De wolken
Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.
En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.
Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.
- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide -
Martinus Nijhoff
09-08-2026
Writing
kunst : Luna Holland
We write to taste life twice,
in the moment and in retrospect.
Anais Nin
Love
“Love never dies a natural death.
It dies because we don't know how to replenish its source. It dies of blindness and errors and betrayals.
. It dies of illness and wounds;
it dies of weariness, of witherings, of tarnishings.”
Anais Nin
Abonneren op:
Posts (Atom)