eer
ik
sterf
wil
ik
liefst
zoveel
mogelijk
spelen
&
spelen
licht
als
een
kind
01-11-2026
Diploma
tijdens
boswandeling
bladeren
wij
glimlachend
door
kennis
van
onderwijzer
in
auto
reizen
we
door
aardrijkskunde
jawel
diploma
onderwijzer
verdienen
wij
nog
steeds
Inge
Deconinck
Tien
ook
tien
jaar
later
trakteer
jij
koffie
en
gesprekken
die
ertoe doen
jouw
vriendschap
verzacht
immer
mijn
trauma
Inge Deconinck
2016
.JPG)
Veerle
matcht
ons
in
2016
zonder
veel
woorden
groeit
liefdevolle
vriendschap
bij
koffietjes
switchen
wij
tussen
schreien
en
schaterlachen
het
sterkt
kracht
en
positivisme
sublieme
vriendschap
verzacht
trauma
Inge Deconinck
Stil
In
de
stilte van de ochtend
wordt het licht
voorzichtig
wakker.
Een vogel tikt tegen de lucht,
alsof hij iets wil
zeggen.
onbekende dichter
.jpg)
.jpg)
Een dag om te zoenen
Vroege vogelzang
althans
zo klinkt over reizend water
de jonge stem
te zacht om te drinken en
te helder voor een droom
eerste bedrijf
klanken en beelden
nog puur als de acteurs
de kleur van hun gewaden
en al mijn cellen juichen
naar het licht
maar hoog in de coulisse
achter dansende wolken en het blauwe
plooiloos strak gestreken doek
moet het feest veel verder gaan
champagne clowns een donderspeech
in hemelsnaam wat heeft de dag in petto
laat me verrassen lucht
zoals zo vaak
en toost met de rivier
doe eens gek met regenbogen
maak ze paars of kikkergroen
Wim Boever
Leven onder een steen
Moeder Aarde warmt op, haar signalen zijn luid
maar we zetten de knop van de wekker weer uit
we praten over morgen en bouwen een heg
en kijken naar de andere, veilige kant weg
Geen staande ovatie voor wetenschappers
nu de werkelijkheid de theorieën beaamt
straks kan de mensheid nergens meer heen
en toch kiest men massaal voor leven onder een steen
Niet op de hoogte van wat er in de wereld gebeurt
kiezen voor eigen welzijn en verder niet getreurd
we weten dat het allemaal een beetje minder kan
en toch weer iedere dag een stuk vlees in de pan
Want verandering schuurt en bewustzijn doet pijn
dus willen we liever naïef comfortabel zijn
totdat harde waarheid de voordeur intrapt
en de steen waar we onder leven bezwijkt.
Wim Boever
Ontbijt anders
Daar zaten we
in jouw al meer dan
veertig jaren oude tuin
door jullie saam
gezaaid, gepland, en aangelegd,
de slingerpaadjes, bogen
geënte boom, de varens
We praatten over asverstrooiing,
‘t bootje, verpakt weer in
kartonnen boot
en jullie in je zeilboot
Dan ging het
over een vakantie in Majorca,
waar zij twee keer met man,
die eveneens ter ziele
‘t Ging over een reünie in België
met zijn familie op zijn stervensdag
en zij in èèn dag die rit.
‘t Ging over nichtjes,
van wie er èèn chauffeur van busje was
voor mensen met beperking,
nu jullie daar een uitje mee.
‘t Ging over een vloer,
hoe mooi die in de kamer lag
hoe die geschuurd
Over ‘t rijden langs de pallet opslag
ging het,
die in brand en hoeveel rotzooi nog.
Over een heel oud ongeluk ging het
met zoveel doden
in leven jullie nog
en of je door de operatie aan je hoofd
depressies overhouden kon,
over overleden babietjes ging het.
Tussen ‘t eten van druifjes
van mijn buurvrouw,
tussen boterhammen,
yoghurt, kwark
met gemalen lijnzaad
onder ‘t drinken van onze thee
of waterfles
Wim Boever
Prisma
Zondagmorgen vroeg
ze ademde muziek
langs het raam trok stilte binnen
fluisterend ochtendlicht
verdreef de nacht van zijn dromen
kwam met stralen mijn huis binnenspoelen
die toon die geur die tinteling
diep in hun spectrum verborgen
kon het blijheid zijn
in onzichtbare deeltjes
fotonen geluk?
en naast me lag zij
het prisma
dat mijn leven al zijn kleuren schonk.
Wim Boever
Weer paardenbloemen zijn
Het wordt stil in mijn kloppende kamers
alle kaarsen zijn gedoofd
konden we samen opnieuw beginnen
paardenbloemen zijn
heuvels beklimmen als het kind dat
armen gespreid, vogel van binnen
blindelings zeilt op de wind
ooit, onder bloesembomen
bliezen we zaden als bellen omhoog
ik dacht, en denk dat nu nog soms
misschien besta je niet
in deze tijd op deze plek
en ben je slechts
een grenslijn langs mijn dromen
blijf bij me, ik zal op je wachten.
Wim Boever
31-10-2026
Ochtend
en rust,
gelegen op mijn rug
dreef ik de ochtend in, het ochtendlicht,
land, lucht en water waren één en zonder dat
er van
hun eigenheid
maar
iets
verloren ging.
Vasalis
Eb
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.
Arm en beschaamd zo arm te zijn.
M. Vasalis
30-10-2026
Abonneren op:
Posts (Atom)