Het wordt stil in mijn kloppende kamers
alle kaarsen zijn gedoofd
konden we samen opnieuw beginnen
paardenbloemen zijn
heuvels beklimmen als het kind dat
armen gespreid, vogel van binnen
blindelings zeilt op de wind
ooit, onder bloesembomen
bliezen we zaden als bellen omhoog
ik dacht, en denk dat nu nog soms
misschien besta je niet
in deze tijd op deze plek
en ben je slechts
een grenslijn langs mijn dromen
blijf bij me, ik zal op je wachten.
Wim Boever
Geen opmerkingen:
Een reactie posten